Friday, February 1, 2013


Out of Syllabus 34

Everything around me is blacked out…
As if devil had chosen me for its reign.
I stand here feeling ashamed of my sons,
My sons revered for treating me as a mother,
My culture which says, respect the women.
I never knew they will lose control on sheer lust
They betrayed and shattered my hope & beliefs.
Who knows whether they will come for me tomorrow?
Rip me and tear me apart and drink my blood,
And they justify by saying MOTHER I LIKE TO F**K!!!!

Tuesday, July 17, 2012


Out of Syllabus 33

"Life moves very fast.  It rushes from heaven to hell in a matter of seconds." - Eleven Minutes by Paulo Coelho

[Disclaimer: All characters appearing in this work are fictitious. Any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.]

Anitha lead a nearly perfect life. A good job, loving husband, a cute child to take care and a small house to live in. She led simple but happy life. Everything was going fine until that day. When she saw the news she was shell shocked.
Few years back. Anitha was doing her post graduation in Social Work. As usual she was the heart and soul of the college. Bubbly, live, charming, active, union chairperson.. she was an all rounder. If there was one defect in her, it was her looks. She was average looking, but her character over rode that particular defect. Job was her lecturer. He was perfect looking gentlemen in late 20's and too young for a lecturer. As if it was meant to happen, Job fell in love with Anitha. On the Valentine's day of the final year of Anitha, he proposed her. But Anitha being sensible that her Brahmin parents won't allow her to marry even from other caste, let alone a christian, politely rejected the proposal. Job was devastated.
Time went on. Anitha got a job as counselor in the famous hospital of the city. She got married and became well settled. Anitha's main job was to counsel the patients who are suffering from Sexually Transmitted Diseases (STD). Toughest part of her job was to inform the patients about the disease they are suffering from, which in many cases may go to extreme like AIDS. It was her job to help patients recover from the shock. On that day, she got one such extreme case where a patient suffers from AIDS. When she called the patient to her cabin, she was shocked to see him, it was Job. He was equally shocked to see her. May be because it was his Anitha, Job opened up.
After that fateful incident in college, Job felt so devastated that he found refuge in alcohol. Slowly alcohol turned into drugs. It was in the effect of drugs, he found out his passion for sexual pleasure. He sought pleasure in other women including prostitutes. He was so addicted that many a times he didn't take protective measures. As it was inevitable, he too succumbed to the hands of AIDS.
Anitha didn't know what to say. She just gave the medical report to Job, who felt numb upon seeing the disease. Without uttering a word, Job left the hospital. 
Next day Anitha saw the news that Job had committed suicide. She felt responsible. Remorse was pouring through every inch of her body. She told her husband that she wants to pay respect to the departed soul. At the graveyard she laid a rose on the grave and told
"I too loved you dear, but society will never accept us. Had I sacrificed that acceptance, I wouldn't have to suffer a lot today. I am sorry."

Saturday, July 14, 2012

Candle light dinner...

Out of Syllabus 32

"A man on a date wonders if he'll get lucky. The woman already knows." - Monica Piper

She came in asking "Are you going to propose me?"
I was at the most expensive restaurant in the city. It was a private segment with sandalwood design complementing the candle light and giving it a golden suite look. Two glasses and a bottle of red wine with a bunch of red roses and soothing music made it a perfect place for romantic evening. This prompted her to ask that question.
She was wearing a black crimson saree and was glowing in the candle light. She had that uncanny ability  to keep the oomph factor without exposing an inch. Today also was not different. She had let her hair to flow in the back with edges curled. All these years when she was with me, i never noticed that, she was damn sexy.
"Do you remember the last candle light dinner we had"? She asked.
It was at a 'THATTUKADA' outside the railway station. We had black tea instead of wine. Rain and mosquitoes accompanied us as music. We both chuckled remembering it.
"The only difference here is that there is no rain" I told.
"Mosquitoes too", she replied.
"Why here?" She asked again.
"Special day, special person, so special place too" I told.
"Whats so special?" She asked. I just smiled.
She had been my best friend since ages. Literally she had been a shoulder of support in lows and highs of my life. Frankly speaking I owe my life to her. But since last few months I was getting tensed. I realized that I am going to lose her soon.
"When are you going to get married?" I asked.
"May be within an year" she replied.
"What about our friendship after that?" I asked trying desperately to hide my anxiety.
"Whats with it, you also know we are life long friends." She replied.
"But..." I stopped halfway.
She looked up and understood my anxiety.
"What can i say yaar, it all depends on him. You also knows that being a girl i have limitations" She told. My fears were confirmed, I will definitely lose her.
"You know that I wont be able to survive without you." I told without hiding my feelings.
"Hmm I know. But life is like that. Everyone including your parents and beloved one will leave you at one stage. But life has to move on." She replied.
"But there is one solution." I told.
"Whats it?" She asked.
I asked her "Will you marry me!!!"
She stared at me for long time and then we burst into laughter.

Sunday, May 27, 2012

City of Dadagiri 2 - Rich get richer poor gets poorer...

ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍നിന്നും വന്നതുകൊണ്ട്‌ കൊല്‍ക്കത്തയിലെ വേനല്‍ എനിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വിപ്രോ വാര്‍ഷിക അവാര്‍ഡ്ദാന ചടങ്ങും കഴിഞ്ഞു ഓഡിസിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വഴി. ചൂട് സഹിക്കവയ്യ. അപ്പോള്‍ ഓഫീസിന്റെ പുറത്തുള്ള നടപാതയില്‍ ആ ചൂടിലും പണിയെടുക്കുന്ന ഒരാളെ കണ്ടത്. മൂപ്പരേ മനസ്സാലെ നമിച്ചു. ഇരുപത്തിനാലു മണികൂറും എസിയില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഞാന്‍ എന്തിനു പരിഭവപെടണം. ടീംലീഡ്‌ മൂപരോട് എന്തിനാ ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ കുഴികുത്തുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചു. സ്ട്രീറ്റ്‌ലൈറ്റ് പിടിപ്പിക്കാന്‍ ആണെന്ന് അയാള്‍ മറുപടി തന്നു. മമതയുടെ പരിഷ്ക്കാരം. സാള്‍ട്ട്‌ലേക്ക് ന്യൂടൌണ്‍ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ സ്ട്രീറ്റ്‌ലൈറ്റ് കൊണ്ട് മോടിപിടിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് പദ്ധതി. വിപ്രോയില്‍ നിന്നുള്ള വെളിച്ചവും റോഡിനു നടുവിലുള്ള സ്ട്രീറ്റ്‌ലൈറ്റിനും പുറമെയാണ് നടപാതയിലെ ഈ ലൈറ്റ്.ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ പരിഷ്കാരത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു കോടികള്‍ കളയുക. കഴിഞ്ഞ മാസം ഹൌറ ബ്രിഡ്ജ് കാണാന്‍ പോയപ്പോള്‍ കടന്നുപോയ ചേരികള്‍ ആണ് അപ്പോള്‍ ഓര്മ വന്നത്. ഇവിടെ മോടിപിടിപ്പിക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന കോടികള്‍ കൊണ്ട് ആ ചേരിനിവാസികളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് ഒരളവുവരെ പരിഹാരം കണ്ടൂടെ. അല്ല ചത്തുകിടന്നാലും ചമഞ്ഞു കിടക്കണം എന്നാണല്ലോ. ശിവാജിയിലെ രജനിയുടെ ഡൈലോഗാണ് ഓര്മ വരുന്നത്. Rich get richer poor gets poorer... പണ്ടും അങ്ങനെ ആയിരുന്നല്ലോ. രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും സ്വര്ഗീയ ജീവിതം നയിക്കുമ്പോള്‍,  സാധാരണ പ്രജകള്‍ക്കു ദാരിദ്ര്യം മാത്രം. ഇന്ന് രാജാക്കന്മാരുടെ സ്ഥാനത്ത് മല്ല്യയും, അംബാനിമാരും പരമ ചെറ്റകളായ രാഷ്ട്രീയക്കാരും വന്നു എന്നത് മാത്രമാണ് വിത്യാസം. കലികാലം!!!

പിന്നാമ്പുറം :- കലികാലത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം ഓര്‍മ്മവന്നത്. കേരളത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ പേടിയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ ലാലേട്ടനോട് തന്റെ ദുബൈയിലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറുവാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് ഒരാഴ്ച തികയുന്നതിനു മുന്നേ പതിനായിരങ്ങളുടെ മുന്നില്‍വച്ച് ഒരു നേതാവ് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു "കൊല്ലേണ്ടവരെ ഞങ്ങള്‍ കൊന്നിടുണ്ട്". ലാലേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതില്‍ എന്താണ് തെറ്റ്??? മുകളില്‍ പറഞ്ഞ നേതാക്കളെ പോലുള്ള മണ്ടശിരോ'മണി'കള്‍ ഒക്കെക്കൂടി കേരളത്തെ ഭ്രാന്താലയമാക്കും അല്ല ആക്കി...

Wednesday, May 23, 2012

നാടകമേ ഉലകം ....

1997 മാര്‍ച്ച്‌... SDA ഇംഗ്ലീഷ് സ്കൂള്‍
ഞാന്‍  മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം. സ്കൂളിലെ വാര്‍ഷികത്തിന്‌ ഒരു നാടകം അവതരിപ്പിക്കാന്‍ മോറല്‍ സയന്‍സ് ടീച്ചര്‍ നമ്മളോട് ആവിശ്യപെട്ടു
നാടകം:- ഇയ്യോബിന്റെ പരീക്ഷണം...
നായകന്‍ ഇയ്യോബ്‌:- എന്നത്തെയുംപോലെ ലിനോ.
എന്റെ വേഷം:- ദൈവം
എന്ത് കണ്ടിട്ടാണ് ടീച്ചര്‍ എന്നെ ദൈവമായി തിരഞ്ഞെടുത്തത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഒരു പക്ഷെ മൂന്നാംക്ലാസ്സുകാരനില്‍ ഒരു സാത്താനെ ടീച്ചര്‍ കണ്ടിടുണ്ടാകില്ല.
നാടകം നമ്മള്‍ തകര്‍ത്തു റിഹെര്സല്‍ ചെയ്തു. അങ്ങനെ വാര്‍ഷികം വന്നെത്തി. വളരെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടുകൂടി ഞാന്‍ മയ്ക്കപ്പ്‌ റൂമില്‍ എത്തി. അപ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു സംശയം. ദൈവത്തിനു എന്ത് വേഷം നല്‍കും. പാന്റ്സും ഷര്‍ട്ടും തൊട്ടു ജുബ്ബ വരെ പരിഗണിച്ചു, പക്ഷെ ഒന്നും സ്വീകാര്യമായില്ല.ഒടുവില്‍ ടീച്ചര്‍ ഒരു തിരുമാനം എടുത്തു. ദൈവം അശരീരി ആകട്ടെ എന്ന്. അങ്ങനെ എന്റെ അരങ്ങേറ്റം തന്നെ ശബ്ദത്തില്‍ മാത്രമായി ഒതുങ്ങി. നാടക സമയത്ത് എന്നെ പിറകിലെ തിരശീലയ്ക്കു പിന്നില്‍ നിറുത്തി. അപ്പോള്‍ അടുത്ത പ്രശ്നം. എനിക്ക് സ്റ്റേജ് കാണാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.  ടീച്ചര്‍ പറയമ്പോള്‍ തുടങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ തുടങ്ങിക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു.
ഇയ്യോബിനെ കണ്ടു മടങ്ങി വരുന്ന സാത്താനോടു ദൈവം സംസാരിക്കുന്നതാണു ആദ്യ രംഗം. ഞാന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "നീ എവിടെ പോയി വരികയാണ്?". മറുപടിയായി കൂട്ടച്ചിരിയും കൂവലും കേട്ടപ്പോഴാണ് സംഗതി പിടികിട്ടിയത്. കര്‍ട്ടന്‍ അതുവരെ ഉയര്‍ത്തിയിരുന്നില്ല. പോരെ പൂരം. ഒടുവില്‍ കര്‍ട്ടനില്‍ ഓട്ടയുണ്ടാക്കി അത് വഴി സ്റ്റേജ് നോക്കി നാടകം അവതരിപിച്ചു.

2003 മാര്‍ച്ച്‌  SSVP മട്ടന്നൂര്‍
നാടകം:- റോബിന്‍ഹുഡ്.
രംഗം:- അറസ്റ്റിലായ റാബിന്‍ഹുഡ്ഡിനെ പാറാവുകാരനെ ബോധംകെടുത്തി രക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.
നായകന്‍ റോബിന്‍ഹുഡ്:-  എന്നത്തെയും പോലെ സുനന്ദ്‌.
എന്റെ  വേഷം:- തല്ലുകൊണ്ട് ബോധംപോകുന്ന പാവം പാറാവുകാരന്‍.
നാടകദിവസം nccയുടെ യുനിഫോര്‍ം ധരിച്ച് ഗമണ്ടന്‍ തോക്കുമായി ഞാന്‍ സ്റ്റേജില്‍ ഉലാത്തുവാന്‍ തുടങ്ങി. റാബിന്‍ഹുഡ്ഡിന്റെ സുഹൃത്തായി അഭിനയിച്ച പ്രണോയ് വന്നു എന്റെ തലയ്ക്കടിച്ചു ബോധംകെടുത്തി. അവര്‍ എന്നെ എടുത്തപ്പോള്‍ ഇക്കിളിതോന്നി ഞാന്‍ കുടുകുടെ ചിരിച്ചു. ബോധംകെട്ടു കിടക്കുന്ന പാറാവുകാരന്‍ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു കാണികളും കൂട്ടചിരിയും കൂവലും തുടങ്ങി.
എന്താ പറയുക, അഭിനയിച്ച രണ്ടു നാടകങ്ങളിലും കൂവല്‍ സമ്പാദിച്ച എന്നിലേ അഭിനേതാവ് അതോടെ ചരമമടഞ്ഞു. ജീവിതമാകുന്ന നാടകത്തില്‍ അഭിനയിക്കാന്‍ അഭിനയം അറിയണമെന്നില്ലലോ. നാടകമേ ഉലകം...